Stotteren

Stotteren is een spraakstoornis waarbij het vloeiende verloop van de spraakbeweging gestoord is. Klanken of lettergrepen worden herhaald of verlengd. Soms worden ze er met veel spanning uit geperst. Daarnaast kunnen bij het stotteren begeleidende symptomen voorkomen. Een voorbeeld is meebewegingen in het gezicht, zoals knipperen of dichtknijpen van ogen. Ander voorbeelden zijn meebewegingen van lichaamsdelen, verstoring van de adem, transpireren en spanning waar dan ook in het lichaam. Naast deze zichtbare en hoorbare symptomen zijn er ook verborgen symptomen. Zoals vermijden van situaties, bepaalde woorden of klanken omzeilen, gebrek aan zelfvertrouwen en angst om te spreken. Stotteren kan de communicatie ernstig verstoren.

 

Over de oorzaak van stotteren zijn in de loop der tijd verschillende theorieën beschreven. Vroeger dacht men dat stotteren vooral aangeleerd gedrag was. Tegenwoordig wordt stotteren gezien als een aanleg tot ontregeling van de spraakmotorische processen. Deze spraakmotorische processen zijn ademhaling, stemgeving, articulatie, emoties en gedachten rond het spreken. Maar ook omgevingsfactoren zijn hierop van invloed.

 

Stotteren begint meestal bij kinderen tussen de twee en zeven jaar. Bij de meeste kinderen gaat stotteren vanzelf over, sommigen hebben een behandeling van een logopedist of stottertherapeut nodig. Het is dan belangrijk om snel goed onderzoek te doen, zodat ouders goede informatie krijgen en weten of therapie nu wel of niet zinvol is. De betreffende logopedist/stottertherapeut zal dan aangeven of behandeling van het kind zinvol is of niet. Daarbij zal de logopedist/stottertherapeut aangeven op welke gronden deze beslissing wordt gemaakt.

 

Met de Screenings Lijst voor Stotteren (SLS) kan door ouders of hulpverleners die zich zorgen maken om een kind dat begint te stotteren worden onderzocht, of verwijzing naar een logopedist geïndiceerd is. De SLS is niet geschikt voor oudere kinderen of volwassenen.

http://www.stotteren.nl/volwassenen/therapievormen/30-kinderen/voor-ouders/screeningslijst-voor-stotteren-sls/48-screeningslijst-voor-stotteren-sls.html

 

Bij uitzondering kan iemand op latere leeftijd gaan stotteren. De aanleiding is vaak een plotseling optredend emotioneel trauma, zoals het overlijden van een geliefde of een ongeluk. Er zal geen gewoontevorming optreden bij een goed (begeleid) verwerkingsproces. Soms begint stotteren in de puberteit. Ook dan is het zaak om snel een logopedist/stottertherapeut te raadplegen om de oorzaken te analyseren en eventueel behandeling te starten.